|
| |
Een bekende van me trok de lade van de kast van zijn echtgenote open en haalde
er een klein pakketje gewikkeld in papier uit en
zei: "Dit is niet zo maar een pakje, dit is lingerie. "Hij maakte het papier
open en bekeek de zijde en het kant. "De eerste keer dat
wij naar New York gingen, acht of negen jaar geleden kocht ik dit. Zij heeft het
nooit gedragen. Zij wilde het voor een speciale
gelegenheid bewaren. Ik geloof dat dit wel het goede moment is".
Hij ging naar het bed en legde het bij de andere dingen die de
begrafenisondernemers zouden meenemen. Zijn vrouw was zojuist
overleden. Terwijl hij zich naar mij toe draaide, zei hij: "Bewaar niets voor
een speciale gelegenheid, iedere dag dat je leeft is een speciale gelegenheid."
Nu denk ik altijd aan die woorden en ze hebben mijn leven veranderd.
Tegenwoordig lees ik veel meer dan vroeger en ik maak
minder schoon. Ik zit op mijn terras en bewonder het landschap zonder aandacht
te schenken aan het onkruid in de tuin. Ik breng
meer tijd door met mijn familie en mijn vrienden en minder tijd op het werk. Ik
heb begrepen dat het leven een geheel is van ervaringen om te waarderen. Vanaf
nu bewaar ik niets meer. Ik gebruik mijn kristallen glazen iedere dag. Ik draag
mijn nieuwe jasje als ik daar zin in heb, zelfs om naar de supermarkt te gaan.
Ik bewaar mijn duurste parfum niet voor hoogtijdagen. Ik gebruik het wanneer ik
daar zin in heb. De uitspraken "als", "ooit..." en "een dezer dagen..." probeer
ik niet meer te gebruiken.
Als het de moeite waard is, wil ik nu de dingen zien, horen en doen. Ik ben er
niet zeker van wat de overleden vrouw zou hebben
gedaan als zij had geweten dat zij er morgen niet meer zou zijn, (een morgen die
wij allen te licht opvatten). Ik geloof dat zij
haar familie en intieme vrienden zou willen zien.
Misschien zou ze enkele oude vrienden hebben opgezocht om vrede te sluiten of
zich te verontschuldigen voor een oude ruzie.
Misschien zou zij Chinees zijn gaan eten, omdat het haar lievelingseten was. Het
zijn de kleine niet gedane zaken die mij zenuwachtig zouden maken als ik wist
dat mijn uren geteld waren. Het zou me dwars zitten bepaalde vrienden niet meer
te hebben gezien die ik "een
dezer dagen" zou hebben opgezocht. Of brieven niet te hebben geschreven, die ik
nog van plan was te zullen schrijven. Of niet
vaak genoeg aan mijn dierbaren te hebben gezegd hoeveel ik van ze houd. Nu stel
ik niets meer uit, onderdruk niets en houd niets
meer achter dat zou kunnen bijdragen aan de vreugde en vrolijkheid van onze
levens. Ik zeg dat iedere dag speciaal is. Iedere dag, elk
uur, iedere minuut is bijzonder...
| |
|
